Memoriae Interest

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; An potest cupiditas finiri? Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Negare non possum. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat. Duo Reges: constructio interrete.

Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quo modo autem philosophus loquitur? Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Itaque contra est, ac dicitis;

Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Que Manilium, ab iisque M. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere?

Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?